ضرورت وجود فضاي سبز

امروزه مفهوم شهرها بدون وجود فضای سبز موثر در اشكال گوناگون آن ديگر قابل تصور نيست.

شهرها به عنوان كانون هاي تمركز، فعاليت و زندگي انسان ها براي اينكه بتوانند پايداري خود را تضمين كنند چاره اي جز پذيرش ساختار و كاركردي متاثر از سيستم هاي طبيعي ندارند.

در اين ميان فضای سبز به عنوان جزء ضروري و لاينفك پيكره شهرها در متابوليسم آنها نقش اساسي دارند‎‌‎

كه كمبود آنها مي تواند اختلالات جدي در حيات شهرها به وجود آورد.
يك منبع طبيعي براي تفرج عبارت است از هر گونه سيستم طبيعي اعم از آبي يا خشكي كه براي استفاده تفرجگاهي كنار گذاشته مي شود.

يك تفرجگاه مي تواند طيف گسترده اي از سيماهاي طبيعي را از يك جويبار ساده تا يك غار كه در عمق زمين قرار دارد، در بر گيرد.

معيارهايي نظير نوع درختان، جنگل ها، توپوگرافي و جذابيت طبيعي از جمله معيارهاي قابل ذكر در اين زمينه اند.

تفريح از نظر اقتصادي عبارت است

از هر گونه فعاليت يا عدم فعاليت كه با قصد قبلي و با ميل و رغبت در اوقات فراغت انجام گيرد.

تفريح يك تجربه احساسي و لذت بخش است كه با تمايل افراد در هنگام فراغت به آنها دست مي دهد.

به عبارت ديگر هنگامي كه كوچك ترين احساسي از اجبار در فعاليت ها يا عدم فعاليت در زمان فراغت وجود نداشته باشد، به طور قطع مي توان اين حالت را تفريح ناميد.

تفرج شامل كليه تفريحاتي است كه در خارج از محيط هاي بسته و محدود انجام مي گيرد.
از مناسب ترين منابعي كه مي توانند كيفيت تفرج را بالا ببرند، مي توان منابع طبيعي و كمتر تغيير يافته را نام برد كه هنوز جنبه هاي زيبايي شناسي خود را حفظ كرده اند.

اگر مجموعه فعاليت هاي انساني را در بهره وري از زندگي از هم تفكيك كنيم، اين فعاليت ها به شش دسته تقسيم مي شوند:

فعاليت هاي شغلي: به منظور تلاش براي گذراندن زندگي.
اضافه كار: تباين كامل با اوقات فراغت.
كارهاي مربوط به منزل.
كارهاي مربوط به احتياجات زيستي: بهداشت، تغذيه و خواب.
كارهايي كه بر مبناي تعهدات خانوادگي، اجتماعي يا معنوي است.
انجام كارهاي آموزشي.

كه با توجه به فعاليت هاي شش گانه بالا، اوقات فراغت را به اين صورت مي توان تعريف كرد:
«اوقات فراغت مدت زماني است كه يك فرد از تمام تعهدات و تكاليف خانوادگي، اجتماعي و شغلي آزاد است
و مي خواهد به ميل خويش آن را بگذراند كه به طور مسلم نمي تواند تفاضل ساعت كار از اوقات بيداري باشد.»

جمعيت يا تعداد افرادي كه در يك منطقه زندگي مي كنند، يكي از مهم ترين عوامل تقاضاي تفرجگاهي محسوب مي شوند.

تغيير جمعيت، به هم خوردن تركيب آن و رشد و تراكم جمعيت از عواملي هستند كه روي تفرجگاه ها از نظر تعداد، تنوع و عرضه امكانات مي توانند تاثيرزيادي داشته باشند.

هر جزء طبيعت در ذات خود مشخصه و هويت، ساختار و فرم و همچنين موجوديت و هدف مختص به خود را داراست كه همگي به گونه اي وحدت ميانجامد و تضمين كننده تجسم فرمال آنهاست كه به صورت مستقيم با ساير فرمها ارتباط مي يابند.

معماري سبز Green Architecture معماري پايدار Sustainable Architecture يكي از گرايشها و رويكردهاي نوين معماري است كه در سالهاي اخير مورد توجه عده زيادي از طراحان و معماران معاصر جهان قرار گرفته است.

اين معماري كه برخاسته از مفاهيم توسعه پايدار مي باشد،  يكي از نيازهاي اساسي بشر درجهان صنعتي كنوني است كه ناشي از نياز انسان امروز در مقابل پيامدهاي سوء جهان صنعتي و مصرفي عصر حاضر است.

معماري پايدار

يا معماري محيط زيستي به معماري حساس به مسائل پيچيده همزيستي طبيعت ، انسان ومصنوعات اطلاق مي شود.
با توجه به محدوديت هاي موجود در منابع طبيعي موجود در جهان،
توجه به بهره گيري از طبيعت بر مبناي توسعه پايدار از اهميت بسياري برخوردار شده و بر اين اساس كه طبيعت ،
سرچشمه اي براي آموختن است تاكنون در زمينه هاي مختلف ، از آن براي الهام گرفتن و ايده يابي استفاده شده است.

معماری سبز

معماری منظر،( لنداسکیپ)

علمی است طبیعت گرا، مخاطب محور و عملکرد گرا که با سازماندهی زمین و ساختمان ها برای استفاده و بهره مندی انسان سروکار دارد.

منظر

منظر به یک معنا محیط پیرامون است و بر فضای ملموس و رویت پذیرگفته میشود.
اما در معنای دیگر دلالت بر ذهنیتی دارد که در انسان به واسطه مواجهه با این فضای کالبدی، نقش می‌بندد.
در حالتی دیگر می‌توان منظر را ترکیب این دو یعنی پدیده ای مرکب از ذهنیت و عینیت تعریف کرد.

فهرست